Krótka historia święta
29 kwietnia 1919 r. Sejm Ustawodawczy uznał rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 Maja za święto narodowe odrodzonego państwa.
Zostało ono zdelegalizowane przez nazistów w czasie II wojny światowej.
Po wojnie komunistyczne władze zastąpiły je obchodami święta 1 maja, a w 1951 roku całkowicie je wykreśliły z kalendarza państwowego.
Po transformacji ustrojowej, ustawą z kwietnia 1990 roku, 3 maja znów przywrócono jako święto narodowe.
Znaczenie Konstytucji 3 Maja
Konstytucja 3 Maja była pierwszą w Europie i drugą na świecie, po konstytucji USA z 1787 r., nowoczesną konstytucją. Została uchwalona przez Sejm Czteroletni w 1791r.
Stworzono ją w celu zlikwidowania wad systemu politycznego Rzeczypospolitej Obojga Narodów, opartego na wolnej elekcji i przywilejach demokracji szlacheckiej.
Konstytucja zmieniła ustrój państwa na monarchię dziedziczną, ograniczyła znacząco demokrację szlachecką, odbierając prawo głosu i decyzji w sprawach państwa szlachcie nieposiadającej ziemi, wprowadziła polityczne zrównanie mieszczan i szlachty oraz stawiała chłopów pod ochroną państwa, w ten sposób łagodząc nadużycia pańszczyzny.
Konstytucja formalnie zniosła też liberum veto.
Uchwalenie Konstytucji 3 Maja odbiło się szerokim echem w całej Europie. Po kilku miesiącach w nasze ślady poszli Francuzi, uchwalając własną konstytucję we wrześniu tego samego roku.
Twórcy Konstytucji 3 Maja zakładali, że prawo przez nich uchwalone będzie stałe.
Sama konstytucja obowiązywała tylko do konfederacji targowickiej (do 1792r.), a cztery lata po jej uchwaleniu Polska zniknęła z mapy Europy w wyniku III rozbioru dokonanego przez Rosję, Austrię i Prusy.